کشف ابرنواختر نوع دوم در زمان کودکی جهان
بیو بگ: اخترشناسان با استفاده از تلسکوپ جیمز وب یکی از دوردست ترین ستاره های در حال انفجار تایید شده را شناسایی نمودند.
به گزارش بیو بگ به نقل از فیز، این ابرنواختر که SN ۲۰۲۳aeaf نام دارد در چنان فاصله دوری رصد شده که نور برای رسیدن به آن۱۱.۷میلیارد سال در مسافرت بوده است.
انفجار ستاره ها بشکل ابرنواختر را میتوان بعنوان نشانه هایی برای ردیابی پروسه تشکیل ستاره و نتایج فیزیکی این رویدادها بر ابرهای گازی اطراف درنظر داشت. این انفجارها محیط را تغییر شکل می دهند و زمینه را برای نسل آینده ستاره هایی که تشکیل می شوند، فراهم می کنند.
نرخ وقوع این موارد به صورت مستقیم در رابطه با تشکیل ستارگان در سرار تاریخچه کیهان به اخترشناسان اطلاعاتی می دهد.
اما حدودا هرآنچه اخترشناسان در رابطه با این انفجارها می دانند در واقع از رفتار محیط آنها به دست آمده است. از آنجائیکه جهان اولیه سطح فلز خیلی کمی داشت، یک سوال واقعی در رابطه با این که آیا انفجارهای مذکور در سالهای اولیه تشکیل جهان رفتار متفاوتی داشتند یا خیر، به وجود می آورد. آزمایش این موارد نیازمند یافتن و مطالعه کردن ابرنواخترهای دوردست است که خیلی کمتر هستند و ازاین رو با دشواری میتوان آنرا ردیابی کرد.
اکنون با اتکا به حساسیت خارق العاده تلسکوپ فضایی جیمز وب و از راه پیمایش های تصویربرداری عمیق مانند JADES و COSMOS-Web نمونه های ثبت شده این نوع انفجارها افزایش پیدا کرده است. اخترشناسان در پژوهش پیش رو از کشف یکی از این ابرنواخترها، با نام SN ۲۰۲۳aeaf، در پیمایش COSMOS-Web خبر می دهند.
تحلیل طیف سنجی، انتقال به سرخ آنرا با مقدار z = ۳.۱۹۵ تأیید کرده است. چنین مقداری نشان داده است این انفجار در زمانی روی داده که سن جهان تنها حدود ۲ میلیارد سال بوده است.
والری آپاریسیو از انستیتو نجوم دانشگاه هاوایی و همکارانش در این پژوهش انفجار مذکور را تحلیل کردند تا دسته ای که در آن جای می گیرد و خاصیت های کهکشان میزبان آنرا تعیین کنند. آنها با مقایسه دقیق الگوهای درخشندگی در گذر زمان به نام «منحنی نور» و تکامل رنگ با استفاده از جمعیت شبیه سازی شده ابرنواخترها، جسم آسمانی مورد نظر را یک ابرنواختر نوع ۲ شناسایی نمودند. این نوع انفجار زمانی رخ می دهد که ستاره عظیم سوخت هسته ای خویش را مصرف می کند و هسته آهنی آن تحت فشار گرانش خودش نابود می شود. این طیف با خطوط نیتروژن مشخص می شود برای اینکه ستاره هنگام مرگ بازهم پوشش بیرونی غنی از هیدروژن خویش را حفظ نموده است. این گروه پژوهشی دریافت که احتمال صحت این طبقه بندی ۹۷.۲ درصد است.
آنها همین طور طیف کهکشان میزبان ابرنواختر را بررسی کردند و متوجه شدند که یک کهکشان کوتوله جوان است که به صورت فعال ستاره در آن تشکیل می شود و نسبت عناصر سنگین آن پایین است.
محققان با استفاده از نرم افزار شبیه سازی تخصصی به نام STELLA، انفجار را مدل سازی کردند و دریافتند در اوایل، ابرنواختر به صورت غیرمعمولی داغ و آبی بود. این امر را میتوان به بهترین وجه با برخورد موج انفجار آن به پوسته فشرده ای از گاز که ستاره کمی پیش از مرگش از خود ساطع کرده بود، توضیح داد.
آنها اعتقاد دارند هرچند داده ها محدود هستند، اما بیشترین تطابق را با یک ستاره پیش ساز دارند که حدودا ۱۲ برابر جرم خورشید است و توسط حدود نصف جرم خورشید از مواد پیرامون ستاره احاطه شده است. از آنجائیکه آنها تنها چند مشاهده در طی زمان داشتند، پژوهشگران نتوانستند خواص دقیق ستاره درحال انفجار را با دقت زیادی مشخص کنند. این کشف به نمونه کوچک اما رو به رشد ابرنواخترهایی که فراتر از انتقال به سرخ ۳ یافت شده اند، افزوده می شود.
منبع: بیو بگ
این مطلب بیوبگ را می پسندید؟
(2)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط بیوبگ
نظرات بینندگان در مورد این مطلب