نقش ۵۵ درصدی ژنتیک در شکل گیری طول عمر
بیو بگ: اغلب به مردم گفته می شود که تغذیه خوب، ورزش و دوری از عادات بد، اصول اولیه یک زندگی طولانی هستند. اما تحقیقات جدید نشان داده است که عامل دیگری امکان دارد حتی مهم تر باشد.
به گزارش بیو بگ به نقل از مهر به نقل از هلث دی نیوز، یک مطالعه بزرگ نشان داده است که ژنتیک می تواند تا ۵۵٪ از طول عمر یک فرد را تشکیل دهد. این تأثیر خیلی بالاتر از تخمین های قبلی است که از ۶٪ تا ۳۳٪ متغیر بود.
محققان با مطالعه دوقلوها و جدا کردن مرگ و میر ناشی از عوامل خارجی مانند تصادفات یا عفونت ها، از مرگ و میر در رابطه با پیری داخلی، مانند بیماریهای مزمن یا کاهش طبیعی سلامت، به این نتیجه رسیدند.
آنها گفتند که با انجام این کار، توانسته اند تصویر واضح تری از رابطه بین ژنتیک و طول عمر به دست آورند.
«بن شنهار»، نویسنده اصلی مطالعه، اظهار داشت: «عددی که به دست آوردیم، بی خود نیست. اگر به مطالعات دوقلوها در مورد حدودا هر چیزی در انسان نگاه کنید، این ۵۰٪ را به دست می آورید. اگر به وراثت پذیری سن شروع یائسگی، که یک کاهش در رابطه با سن است، نگاه کنید، آن هم حدود ۵۰٪ است.»
«مورتن شیبای-نادسن»، متخصص دیگری از دانشگاه کپنهاگ، اظهار داشت: «این رویکرد به حذف آن چه او "نویز بیرونی" نامیده می شود، کمک کرد تا پیری را بهتر درک نماییم.»
شیبای-نادسن اظهار داشت: «ما حداکثر ۱۲۰ سال عمر می نماییم، یک سلول مخمر ۱۳ روز و نهنگ های سرکمانی ۲۰۰ سال عمر می کنند. بدین سبب ما از قبل می دانیم که ژن های ما محدودیتی برای طول عمر ما تعیین کرده اند، همانطور که حال هم همین طور است.»
اما دکتر «اریک وردین»، مدیرعامل موسسه تحقیقات پیری باک در کالیفرنیا، اظهار داشت: «برخی از مرگ هایی که به عنوان «خارجی» درنظر گرفته می شوند (مانند مرگ های ناشی از عفونت هایی مانند کووید) هنوز هم امکان دارد تحت تأثیر ژنتیک باشند.»
وردین توضیح داد: «ما می دانیم که ژن های شما نقش خیلی زیادی در نحوه پاسخ شما به عفونت دارند.»
با این حال، شنهار اظهار داشت که تیمش داده ها را باردیگر بررسی کرد و افزایش خطرات سلامتی با بالا رفتن سن را درنظر گرفت و ژنتیک هنوز حدود ۵۰ درصد از امید به زندگی را توضیح می دهد.
این مطالعه همین طور از تحقیقات قبلی پشتیبانی می کند که نشان داده است افرادی که تا ۱۰۰ سالگی زندگی می کنند اغلب ژن هایی دارند که خطر مبتلاشدن به بیماریهای مزمن را کم می کنند.
وی اضافه کرد: «واضح است که این افراد فقط برای رسیدن به سن ۱۰۰ سالگی تلاش نمی کنند. نه، آنها ژن های محافظی دارند که از آنها در مقابل صدمه های ناشی از بالا رفتن سن محافظت می کند.»
تاکنون، تنها چند ژن- FOXO۳، APOE و SIRT۶- با طول عمر مرتبط بوده اند. وردین اظهار داشت که طول عمر احیانا توسط ژن های زیادی که با هم کار می کنند، تعیین می شود، نه فقط یک ژن.
با این حال، هر دو محقق تاکید کردند که سبک زندگی بسیار اهمیت دارد.
شنهار توضیح داد که اگر ژنتیک ۵۵٪ را توضیح دهد، ۴۵٪ تحت تأثیر مواردی مانند رژیم غذایی، ورزش و عادات زندگی هستند.
او اظهار داشت: «پیام مقاله ما این نیست که سبک زندگی، ورزش و رژیم غذایی مهم نیستند. حتی اگر ژنتیک پتانسیل یا محدوده خاصی را برای طول عمر طبیعی بوجود آورد، بسته به سبک زندگی، امکان دارد کمی تغییر کند. بدین سبب هنوز هم سبک زندگی مهمست.»شیبای-نادسن گفت: ما حداکثر ۱۲۰ سال عمر می نماییم، یک سلول مخمر ۱۳ روز و نهنگ های سرکمانی ۲۰۰ سال عمر می کنند. وردین توضیح داد: ما می دانیم که ژن های شما نقش خیلی زیادی در نحوه پاسخ شما به عفونت دارند.
منبع: biobag.ir
این مطلب بیوبگ را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط بیوبگ
نظرات بینندگان در مورد این مطلب